Tattoo!!

Yeah! Hij staat alweer 2 maanden! Maar wat ben ik er trots op! Toen mijn zoontje werd geboren wist ik het zeker. Dit moment, gewoon hij, wil ik op mijn lichaam hebben. Maar hoe of wat wist ik nog niet helemaal. Zijn naam? Geboortedatum? Een plaatje? GEEN IDEE! Het moest vooral mijn tattoo met mijn gedachten worden. De plek wist ik meteen. Rechts boven mijn enkel. Waarom daar? Nou, dat voelde zo. In gedachten dat ie er namelijk al.

Ja dit moet het worden. Zijn geboortedatum in Romeinse cijfers. DE dag dat mijn gevoel mij volledig in de steek liet. Het negeren van allerlei signalen die mijn lichaam duidelijk gaf, het aandringen negeren van alles en iedereen, de rijsttafel die klaar stond voor 20 man, de visite die overal door het huis liep, de pijn in mijn buik, de steken, de verloskundige die kwam en doodleuk zei om 20:00 uur.. ‘vandaag word je nog mama’.. Okee paniek! Dit gaat veel te snel voor mijn hoofd.. Maar ze had gelijk! Iets meer dan 2 uur later, 1,5 uur voor papa’s verjaardag is hij dan geboren! Ja deze ervaring moest gewoon op mijn lichaam komen. En dit is het dan geworden; cool!

Mooiste dag van mijn leven tattoo!

Recycle 2.0

Iemand stelde mij de vraag.. ‘Ben jij milieubewust‘? Ik dacht na en kwam snel tot een antwoord.. ‘Nee, niet echt eigenlijk’. Ik woon op 2 hoog en heb simpelweg geen plek om allemaal vuilnisbakken met verschillende kleuren deksels  neer te zetten. En ja.. ik kan natuurlijk met verschillende tasjes de wijk door om verschillende soorten afval te brengen maar nee dat doe ik dus niet. Ik heb keurig een bak voor glas, lege flessen en een bakje voor lege batterijen en lampen. En dat was het ook wel 😉

Nu weer even terug naar de vraag.. en mijn antwoord.. Degene die mij de vraag stelde was verbaasd over mijn antwoord. Jij bent juist iemand die heel milieubewust is. Ik keek haar aan met een groot vraagteken! Dit moet je mij toch even uitleggen zei ik. Ze zei; bij jou thuis is alles, maar dan ook alles van de kringloop. Mega milieubewust toch!? En met trots zei ik; ja echt wel!

Uit mijn kringloophobby en het vooral milieubewust bezig zijn haha.. volgde een nieuwe hobby. Namelijk gebruikt porselein (servies) een 2de leven geven. Dus eenzame schalen, verwaarloosde theepotten en alleenstaande suikerpotjes een nieuwe jasje geven. Zodat ze in de tijd gewoon super trendy zijn. Dit door te tekenen met porseleinstiften. Niks nieuws kopen maar scharrelen in de kringloopwinkels. Er is altijd wel iets vinden. Hieronder mijn eerste project om kennis te maken met mijn stiften. En nee, niet zelf ontworpen maar nagetekend van een voorbeeld. Ik heb het nog nooit gedaan en ik wil het natuurlijk meteen goed doen 😉 Zo perfectionistisch ben ik wel ^^

PorseleinPimp veer Edding 1-4mm

Groene vingers.. ik?

Nee toch! Bij mij in huis een ECHTE plant!? Dat gelooft niemand. Zelfs cactussen zijn kansloos en kunstbloemen gaan hangen. Bloemen moet je water geven en zaadjes moet je verpotten.. Pff.. Ik lijk toch meer op mijn moeder dan we zelf denken haha,. Nee, ik neem wel een poster met een plant erop. Of iets anders met deze kleurtinten. Want dat groen vind ik wel echt tof in mijn huis staan.

Op een dag komt mijn moeder thuis met een mega grote plant van de overbuurvrouw. Want deze plant moest weg want hij werd te groot. Zo zonde! Dit is mijn kans, deze moet bij mij overleven. Ik wilde hem wel graag adopteren maar ik heb 0,0 plantenkennis en had geen idee hoe deze plant heet. Dus een foto op Facebook gezet en daar stroomde de reacties binnen. Het is de wel erg giftige Dieffenbachia. Tja, niet echt handig met een dreumes in huis. Dus sorry plant, ik kan je niet helpen.. En op mijn moeder zou ik ook niet rekenen..

Toch moest mijn plantenleegte gevuld worden. In woonprogramma’s en tijdschriften zag ik hem dan staan. De Pilea Peperomioides! Oftewel, de pannenkoekenplant. Regelrecht uit de jaren 70 teruggekomen. En inmiddels niet weg te denken in de huidige woonkamer. Wat een leukerd. Ik was onmiddellijk fan. Op naar het tuincentrum om mijn nieuwe aanwinst te kopen. Nou, niet dus.. Wat een duur plantje zeg. Dat is niks voor mij. Aangezien je geen garantie krijgt op een plant ben ik ook niet zeker voor het verdere leventje van de plant. Helaas heeft het plantje toch mijn hart veroverd dus koop ik in de loop van de week toch een pannenkoekenplantje. Een kleintje dan. Heel voorzichtig heb ik het in een potje gedaan en hem/haar de naar Jaimie gegeven. Nu maar lekker groeien.

Yeeaahh!!! Mijn pannenkoekenplantje is een MAMA! Ze heeft allemaal baby’s gekregen. Voor de lezers die denken ‘baby’s’..? Dat zijn stekjes. Onee, help! Mijn hoofd ratelt al door. Moet deze niet heel erg goede plantenkenner nu gaan stekken? Hoe moet dat dan? Dus maar een zak stekaarde gekocht, lege pindakaas potjes omgespoeld en natuurlijk youtube aan, en gaan! Doodeng om met een mes de stekjes bij je grote trots af te snijden. Maargoed, filmpjes zeggen dat je het gewoon moet doen. En opeens liggen er 5 stekjes op tafel. Allemaal hetzelfde maar totaal verschillend. Dus mag ik je voorstellen; Bo, Joost, Mik, Oliver en Pip. De kids van Jaimie. Omdat Oliver en Pip al wortels hebben gaan deze meteen in de aarde. Bo, Joost en Mik hebben nauwelijks wortels om te overleven in de aarde. Dus in een paar shotglaasjes (met water) voor het raam lekker een paar weken wortelen. En opeens besef ik mij waar de term ‘wortelschieten‘ vandaan komt. Leerzaam jow!

Pff, wat duurt het lang zeg. Worden ze wel groter? Het lijkt niet op te schieten.. Totdat ik de tip krijg.. Maak dan een foto want dan kan je het verschil zien. Oja DUH.. Slimme tip!

Net gestekt..

Na 2 weken wortelen mogen de 3 kids uit het water en krijgen ze een eigen  potje met aarde om groot te worden. De andere 2 doen niet zoveel. Ze worden niet groter.. Had ik deze dan toch ook moeten laten wortelen? Toen kreeg ik een vet compliment! ‘Ze zijn in ieder geval niet dood’. Okee wauw, dat doet me goed..

Na 4 weken..

Dik 4 weken later en heel veel liefde pak ik de gemaakte foto erbij. Ze zijn onwijs gegroeid. Zelfs Pip en Oliver beginnen te groeien. Heel cool. In mijn huis met mijn groene vingers. Ik vind het helemaal leuk en vooral rustgevend om te doen. Ik hou jullie op de hoogte!

Down en depressief naar diagnose

Ja, pittige titel! Maar zo is het begonnen. Ik zal mijzelf eens voorstellen. Dan weet je meteen iets meer over mij.. Mijn naam is Gaby en inmiddels 29 jaar oud. Super gelukkig met mijn gezinnetje, familie, vrienden, baan en noem maar op! Prima leven toch? Absoluut! Maar dat is niet altijd zo geweest. Niet dat ik niet gelukkig was maar ik heb mij vaak in allerlei bochten moeten wringen om te doen wat een ander ook doet. Dus aan de buitenkant.. niks aan de hand. Vrolijk, spontaan, sociaal, creatief, en vooral in de weer. Maar ik heb behoorlijk geworsteld met vooral school, opdrachten, afspraken, huiswerk en een nieuwe baan..

Studeren?? Zo niet mijn ding.. Maarja, hoort erbij. Dus op mijn tenen, hakken over de sloot de jaren door gekomen. En nu 2 prima diploma’s op zak! Nou, Gaby heeft alles op een rijtje en dus klaar voor een gezinnetje. Tja, dat was niet helemaal zoals ik het mijzelf had voorgesteld. Zware bevallig, huilbaby, die nieuwe baan.. Dus ik stortte volledig in. Dikke depressie! En nu?? Het leven gaat gewoon door. Voor mijzelf maar vooral voor mijn zoontje! Ik moet dus verder en besef dit ook. Dus via de huisarts meteen met spoed geplaatst bij de psychiater.

De pieken moeten eraf om het weer licht te zien worden

Wow, heftig hoor. Ben ik gek? Aan de medicatie om de boel te onderdrukken. De pieken moeten eraf om het weer licht te zien worden. Al snel had mijn fantastische psycholoog in de gaten dat er misschien wel wat meer achter kon zitten. Voorzichtig stelde ze de vraag.. ‘Wat vind je ervan om je te testen op AHDH’? Mijn eerste reactie verbaasde mij ook. ‘Ja graag’! Zei ik. Zo gezegd, zo gedaan.. En wat bleek na 3 weken.. ADHD. Uitgevonden en verbeterd! Echt wauw, wat een opluchting. Er vielen zoveel stukjes eindelijk op zijn plek. Ook dingen die ik er nooit aan zou koppelen hoorde toch bij deze diagnose. Voorbeeld; mijn moeder die eerst ging kijken waar het dichtstbijzijnde ziekenhuis was op vakantie. Want Gaby ging toch wel brokken maken. En inderdaad. Dit gebeurde ook elke vakantie. Niet denken.. Maar gewoon doen. Risico’s nemen en ongelukkig vallen. Maargoed, dus nu een diagnose ADHD, aan de anti-depresiva, een nieuwe baan en eigenlijk gewoon een nieuw /ander leven. Hoe ga ik dit nu weer flikken?

Oja, mijn ouders om niet te vergeten. Die voelde zich toch behoorlijk schuldig. En ik voelde mij weer schuldig omdat zei zich schuldig voelde. Waarom hebben we dit niet eerder geconstateerd? Dan hadden we haar toch kunnen helpen!? Lieve papa en mama, knoop dit goed in jullie oren, dit konden jullie niet weten!! Je krijgt (ik dus) er op een gegeven moment gewoon handigheidjes in en worstel ik vooral aan de binnenkant. En het vergelijkingsmateriaal van mij en mijn broer was natuurlijk helemaal scheef..

Toen mijn broertje diabetes kreeg op zijn 7de leek dat de reden dat hij duidelijk veel minder energie had dan mij. Dus ja, dit konden jullie echt niet weten! En hallo! In 2017 is er toch ook veel meer bekend over AHDH. Het is niet alleen een drukke jongen die op 2 poten wiebelt van zijn stoel.. Er komt veel meer bij kijken! En ja,. het kan ook bij meisjes alleen uit het zich anders..

Okee weer even verder.. pillen pillen pillen. De ene opbouwen, de ander afbouwen.. Om serieus gek van te worden! Ik wist domweg gewoon niet meer hoe ik me voelde en hoe ik me wilde voelen. Maanden gaan er voorbij met veel ups en downs. Beetje bij beetje pak ik de draad weer op want dit MOET slagen!!! Mijn nieuwe baan (waar ik totaal tegendraads rondliep) maar zeker mijn gezin. Nu heb ik waar ik van droomde en de man waar ik van droomde zal je zien dat ik het verknal! Dus alle respect voor mijn man, voor alle geduld die hij heeft met mij. Ik (we) ben (zijn) er echt nog lang niet maar dit gaan we gewoon doen!

De opluchting die ik had bij de diagnose is inmiddels vervangen voor gewoon verder te leven. Maar niks is meer gewoon. Gewoon is er gewoon niet. En het wordt waarschijnlijk ook niet meer hoe het was. En soms lijken dingen erger te worden. Vooral voor mijn omgeving. Maar ik heb juist het idee dat ik het allemaal los kan laten. En dat ik het vooral zelf onder controle heb. Ik hoef me niet te schamen.. Ik hoef niet op mijn tenen te lopen.. Doen wat ik wil doen..

Loslaten is de volgende stap maar ook dat komt goed! AHDH is voor mij geen stoornis maar juist een gave! Je mag en kan zijn wie je werkelijk bent. Denk aan enthousiast, creatief, vindingrijk, actief en nog wel tientallen toffe eigenschappen. Haha, en laten we vooral impulsief niet vergeten. En ja, soms lukt het gewoon even niet.. Maar dan ook echt niet. Dit gevoel had ik dagelijks.. Ik kwam er gewoon niet uit. En nu, als het even niet lukt.. Laat mij dan maar even. Dat noem ik dan maar gewoon een k*tdag. Morgen gaan we er gewoon weer tegenaan!